Турската светска рекордерка во нуркање, Шахика Ерџумен, со нуркањето со морски желки во подрачјето на Демре во Анталија, го привлече вниманието кон влијанието на загадувањето со пластика, сообраќајот на чамци и човечките активности врз морскиот живот, пишува Анадолу.
Светската рекордерка и национална нуркачка, амбасадорка за нула отпад и застапник на Програмата за развој на Обединетите нации (УНДП) Турција за „Живот под вода“, Шахика Ерџумен, нуркаше со морски желки во областа Чајагзи.
Ерџумен, која покрај спортската кариера продолжува со активности за подигнување на свеста за заштитата на морињата и подводниот живот, за Анадолу зборуваше за влијанието на загадувањето на животната средина, пластичниот отпад и климатските промени врз морските екосистеми.
Посочувајќи дека борбата за опстанок на морските желки започнува уште пред да се изведат од јајцата, Ерџумен рече: „За жал, ние навлегуваме во нивните живеалишта. Со лежалките што ги поставуваме или со светлата што ги палиме навечер на плажите, особено во заштитените подрачја, може да го нарушиме дури и правецот во кој тие треба да ги положат јајцата.“
Ерџумен раскажа дека по изведувањето од јајцата, желките се соочуваат со различни предизвици и дека брзото движење на чамците може да им нанесе голема штета.
Таа наведе дека кај многу морски желки со кои нуркала заедно видела траги од пропелери на чамци и истакна дека пластичниот отпад во морињата, исто така, го загрозува животот на желките.
„Кога каков било пластичен отпад што го фрламе ќе стигне до морето, на пример, пластична кеса, морската желка може да ја помеша со медуза и да се обиде да ја изеде, при што цревата ѝ се заплеткуваат и таа го губи животот“, рече Ерџумен.
Осврнувајќи се и на тврдењата дека морските желки може да им наштетат на луѓето, Ерџумен рече:
„Понекогаш слушам дека морските желки напаѓаат, гризат и слично. Всушност, ниедно морско суштество нема инстинкт да ги напаѓа луѓето. Но бидејќи ние навлегуваме во нивните живеалишта и понекогаш ги храниме, тие им се приближуваат на луѓето со цел повторно да добијат храна, а кога понекогаш не може да ја добијат, прават движења со вилиците. Тоа е нешто што може да се очекува. Всушност, затоа во никој случај не треба да се мешаме. Не треба ниту да ги храниме.“
Ерџумен рече дека меѓу морските желки што ѝ се придружиле била и зелената морска желка што Серџан Демиркаја, кој веќе околу пет години редовно нурка на здив во регионот, ја среќава и ѝ го дал името Махмут.
Истакнувајќи дека ова нуркање било посебно за неа, Ерџумен рече: „Серџан и желката, кој со години нурка со неа овде и сега ѝ е пријател, дури и најдобар пријател, имаат навистина посебна усогласеност. Таа стекнала таква доверба кон луѓето што мислам дека свесниот пристап во овој регион има големо влијание врз тоа. Таа практично си игра со вас. Кога вие вдишувате, таа дише со вас. Таа се спушта под вода заедно со вас.“
Укажувајќи на важноста од почитувањето на живеалиштата во воспоставувањето односи со морските суштества, Ерџумен на крајот рече: „Нуркањето што го направив денес навистина беше многу, многу посебно. Кога се однесуваме правилно и кога не се мешаме на штетен начин во нивните живеалишта, всушност може да се движиме во прекрасна хармонија. Овој свет е на сите нас. Да го заштитиме нивниот дом значи да го заштитиме нашиот заеднички дом.“
contact_the_ombudsman
is_there_an_error_in_this_story
